قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه / بلاگ / داده‌ها و پایان دادن به مشکل بی‌خانمانی

داده‌ها و پایان دادن به مشکل بی‌خانمانی

این نوشتار بیشتر یک فراخوان است تا یک مقاله علمی. با همکاری و همیاری مهندسین نرم‌افزار و نهادهای دولتی و غیر دولتی می‌توان یک سامانه مدیریت اطلاعات بی‌خانمانی بومی را ایجاد کرد که در سازمان‌دهی افراد بی‌خانمان و نهایتا ریشه‌کن سازی این معضل کمک شایانی می‌کند.

چکیده

داده‌ها و به‌فراخور آن اطلاعات و دانش حاصله از تحلیل و پردازش آن، نقش مهمی در زندگی اجتماعی انسان‌ها بازی می‌کنند. استفاده از سیستم‌های کامپیوتری برای ذخیره، بازیابی و پردازش این اطلاعات بسیار مرسوم و پرکاربرد است. پدیده بی‌خانمانی و دیگر مسایل ناشی از آن، از جمله معضل‌های بزرگ زندگی اجتماعی قرن حاضر است. برای مقابله با بی‌خانمانی اولین اقدامی که ضروری به نظر می‌رسد داشتن اطلاعات و آمار و ارقامی از تعداد افراد بی‌خانمان‌، مکان‌های جغرافیایی پراکندگی آن‌ها و به طور کلی سنجش میزان بی‌خانمانی در ابعاد مختلف است. استفاده از داده‌ها و سیستم‌های کامپیوتری برای این منظور راه‌حلی نوین، مناسب و نویدبخش است. در ایالات متحده، شاهد گسترش و توسعه استفاده از این روش از اواخر قرن بیستم و نیز قرن حاضر هستیم. در این مقاله، به مطالعه برخی از کارهای انجام شده در این زمینه و بررسی سیستم‌های کامپیوتری مرتبط، مانند سیستم مدیریت اطلاعات بی‌خانمان‌ها در ایالات متحده پرداخته می‌شود و چالش‌های پیشرو در استفاده از داده‌ها برای پایان دادن به مسئله بی‌خانمانی مطرح و بحث می‌گردد. هدف بیان روش‌ها و فنونی است که می‌توان از آن در جوامع دیگر، از جمله در جامعه ایران، نیز استفاده کرد و به نتایج امیدبخشی در این زمینه دست یافت.

مقدمه

برای مبارزه با مشکل بی‌خانمانی ضروری است که میزان بی‌خانمانی اندازه‌گیری شود. تلاش‌ها برای شمارش جمعیت بی‌خانمان‌ها ‌از اوایل دهه ۱۹۸۰ به طور قابل ملاحظه ای تکامل یافته است. اطلاعاتی که جامعه‌شناسان جهت مشکل بی‌خانمانی در اختیار عموم قرار می‌دهند، شامل تعداد بی‌خانمان‌ها در هر زمان و در هر نقطه به‌علاوه تعداد مسکن‌های موجود است. با داشتن اطلاعات جزئی‌تر در مورد بی‌خانمان‌ها برای سیاست‌هایHUD [1] و تمام مراکز وابسته جهت سیاست‌های مربوط به HUD مهم است.

با توجه به اهمیّت موضوع بی‌خانمان‌ها در آمریکا، یک گروه بزرگ به این موضوع اختصاص داده شده است و جزئیات این مسئله جزو مسائل اصلی و بسیار مفید قرار گرفته است. برای دستیابی به راهکارهای مناسب به مستندسازی و تعداد ویژگی‌های بی‌خانمان‌ها و نیازهای که برای افراد ضروری است، پرداخته‌اند.

اگر این اندازه‌گیری‌ها نباشد، مدیریت آن با توجه به تعداد آن و اینکه منابع متمرکز نیست کار دشواری است، به همین دلیل دولت‌های محلی باید سیستمی را طراحی کنند که منعطف باشد تا بتوانند به جمع آوری داده‌ها  در موقعیت‌های ‌مختلف در زمان‌های متفاوت بپردازند. سیستم‌های فعلی که توسط HUD و سازمان‌های وابسته می‌باشند، به طور عمده به تعداد افراد هر نقطه در هر زمان (PIT)[2] و شمارش تعداد مسکن‌ها ‌(HIC)[3] و سیستم‌های مدیریت اطلاعات بی‌خانمان‌ها (HMIS)[4] پرداخته است. این سیستم‌ها، راهکارهایی را به سیاست‌گذاران مبارزه با بی‌خانمانی ارائه می‌کند و از طریق همین داده‌ها به جمع آوری داده‌های تکمیلی مهم‌تر دست‌یافته‌اند و به این ترتیب به سیاست‌گذاران کمک می‌کند که به راهکارهای موثرتر و منطبق‌تر با برنامه‌ها برسند.

تلاش‌های ‌اولیه برای درک مشکل بی‌خانمانی در آمریکا

در سال‌های ‌دهه ۱۹۸۰ دامنه بی‌کفایتی افزایش یافت و طرفداران بی‌خانمان‌ها اعلام کردند که جمعیت بی‌خانمان‌ها دو تا سه میلیون نفر رسیده است. چون اطلاعاتی از این دقیق‌تر نبود، این عدد به عنوان یک آمار متعارف تبدیل شد.

برای گردآوری بی‌خانمانی در ایالات متحده، مطالعاتی برای هر PIT نمودند. مطالعات PIT  براساس تعداد افراد بی‌خانمان در یک زمان مشخص و در مکان‌های ‌خاص می‌باشد، HUD اولین مطالعه ملی PIT را از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ انجام داد.

اطلاعات HUD به ۶۰ منطقه محدود بود و این کار را وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) بر اساس مطالعات نمونه HUD در سال ۱۹۸۳، مطالعات زیادی در سال ۱۹۸۷ انجام داد. این مطالعه برای ۲۰ شهر انجام شد و جمعیت شناختی نیز انجام شد. منظور از جمعیت شناختی ترکیب خانوار، نژاد، سن و منابع درآمد بود و بلاخره در سال ۱۹۸۸، HUD تعداد پناهگاها و  ظرفیتشان را برای نخستین بار به صورت رسمی اعلام کرد.

پس از سرپرستی این تلاش‌های ‌ملی، تعدادی از انجمن‌ها ‌در اوایل سال ۱۹۸۶ به جمع‌آوری اطلاعاتی در مورد افراد بی‌خانمان پرداختند. شهر‌های نیویورک‌ و فیلادلفیا اولین شهرهایی بودند که به جمع آوری اطلاعات پرداختند، آنها جزو  اولین شهرهای دارای پناهگاه‌ها ‌برای بی‌خانمان با بودجه دولتی بودند و به جمع آوری اطلاعات پرداختند.

محققان متخصص در این زمینه، داده‌های قابل توجهی را ارائه کرده اند که برای تصمیم گیرندگان در تمامی سطوح بسیار مفید بوده است. به عنوان مثال، دکتر دنیس کولهان با تجزیه و تحلیل داده‌های نیویورک دریافتند که هزینه هر شخص که در خیابان‌های ‌نیویورک زندگی می‌کند به طور متوسط ۴۰۵۰۰ دلار در طول یک سال است. این تحقیقات به سیاست‌گذاران و مدیران کمک می‌کند، چون بی‌خانمانی یک مسئله اقتصادی و اخلاقی است. تلاش مهم بعدی سرشماری بی‌خانمان‌ها توسط اداره سرشماری ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۹۰ بود و یک پناهگاه برای هر خیابان در نظر گرفته شد. نتیجه این روش شمارش تعداد بی‌خانمان‌ها بود و این براساس نمونه‌گیری نبود، بلکه بر اساس سرشماری بود. تجزیه و تحلیل در آن سال بر اساس تماس با  افراد بود، که آیا آنها در این ۵ سال اخیر بی‌خانمان بوده اند یا خیر؟

شورای همکاری‌های ‌بین المللی ایالات متحده در امور بی‌خانمان‌ها (به عنوان زیر مجموعه‌ای از HUD) و اعضای آن و وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده و وزارت امورخارجه ایالات متحده در سال ۱۹۹۶ یک شماره PIT مبتنی بر نمونه‌های ‌مطالعاتی سال ۱۹۸۷ انجام دادند، این مطالعات اولیه به جامعه کمک می‌کرد تا مسائل بی‌خانمان‌ها را حل کند. با هر مطالعه جدید یک  تصویر دیگر از بی‌خانمانی نمایان می‌شود.

در اولین مطالعه افراد بی‌خانمان منجر به توزیع جغرافیایی آنها شد. با این حال، مطالعات چند ملّیتی با متدولوژی‌های ‌مختلف و مقاصد متفاوتی که در دوره ۲۵ ساله به وقوع می‌پیوندند، به طور جدی برای فهم بی‌خانمانی و ابزارهایی که بتواند آن را بهتر حل کند، ناکافی بود. برای مقابله با مشکل بی‌خانمانی در هر دو سطح محلّی و ملّی، به اطلاعات بسیار قابل اطمینان نیاز داریم که بر اساس جمع آوری داده‌های منظم و سازگار حاصل می‌شود.

ایجاد یک رسانه برای گزارش‌های منظم ملّی

در هزاره جدید، HUD تغییرات قابل توجهی در جمع‌آوری داده‌ها داشته است. در سال ۱۹۹۹، کنگره ایالات متحده، HUD را  مأمور به جمع‌آوری یکسری داده‌های واقعی در مورد اطلاعات جمعیت شناختی، انواع مسکن دریافت شده و نتایج پروژه‌های ‌بی‌خانمان، مانند ثبات مسکن، کرد. برای رسیدن به این مجوز گسترده به سیستم اطلاعات مدیریت امور بی‌خانمانان نیاز می‌باشد. HMIS یک سیستم الکترونیکی -کامپیوتری محلّی است که داده‌هایی را در مورد سطح افراد متقاضی (خانواده‌های ‌افراد بی‌خانمان) جمع آوری و ذخیره می‌کند.

HUD حرفه‌ای با تجربه HMIS به انجمن‌ها ‌کمک گسترده فنی کرده است، همچنین HUD در جستجوی انجمن ها، متخصصان HMIS، محققان بی‌خانمانی و مدافعین بی‌خانمان و کارشناسان حریم خصوصی است تا این افراد به انجمن هایی که در اجرای HMIS به کندی پیش می‌روند، کمک کند. در ضمن HUD تصمیم گرفت که برنامه کاربردی که همه مجبور باشند از آن استفاده کنند نداشته باشند و به جای آن از استانداردهای HMIS پیروی کنند.

 HUDهمچنین مشوق‌هایی برای انجمن هایی که به جمع آوری داده‌ها و گزارش آن داده‌ها را انجام داده بودند، در نظر گرفت. HUD از طریق یک تلاش هماهنگ با متخصصین HUD و متخصصن HMIS، استانداردهای فنی  HUD و حفظ حریم خصوصی و امنیت HMIS و همچنین یک فرم ارزیابی گزارش سالانه بی‌خانمان (AHAR) را به کنگره جهت توسعه ارائه کرد. همچنین  HUDواحدی را جهت استانداردهای ملی برای شمارش افراد بی‌خانمان (از طریق شمارش منظم PIT) و فهرست سالانه تختخواب‌های ‌بی‌خانمان ایجاد کرده است.

HUD کمک‌های ‌گسترده ای را در زمینه اجرا و مدیریت HMIS در کنفرانس‌های ‌ملّی، منطقه ای، ایالتی و محلّی ارائه کرده است و همانطور که انتظار می‌رفت پس از اخذ استانداردها و مکانیسم کمک‌های ‌فنی HUD، تمام گیرندگان صندوق‌های ‌حمایت از بی‌خانمان در HMIS شرکت کردند. افزون بر این‌ها در HUD برای کمک به بی‌خانمان رقابت می‌باشد که این نشان دهنده تأکید برکیفیت است و این رقابت بیشتر بر روی کمک‌های ‌ مالی است که به اصلی ترین منبع مبارزه با بی‌خانمان است.

به عنوان بخشی از برنامه سالانه خود برای دریافت کمک به بی‌خانمان ، انجمن‌ها ‌باید یک سرشماری PIT را در منطقه خود انجام دهند. علاوه بر این، باید تاریخ شمارش، نحوه شمارش (یعنی پناه داده شده و یا پناهگاه داده نشده) و روش شمارش در گزارش‌ها ‌ذکر شود. همچنین انجمن‌ها ‌ملزم به ارائه گزارش سالانه در مورد موجودی خانه‌های ‌در نظر گرفته شده توسط HUD و خانه هایی که توسط انجمن هایی به غیر از  HUD مورد استفاده قرار گرفته شده دارد که به عنوان شمارش مسکن (HIC) گزارش شده اند.

علاوه بر ارائه گزارش مبنی بر جمعیت بی‌خانمان و موجودی مسکن، HUD باید سوالاتی را که در مورد کیفیت مسکن   HMIS بی‌خانمانان بپرسد و به کنگره ارائه کند تا  بتواند از کنگره درخواست کمک‌های ‌مالی داشته باشد که این مورد یکی دیگر از عوامل کلیدی در اجرای HMIS در سطح ملی بوده است، به همین دلیل تلاش‌ها ‌و مشارکتها ی PIT و HMIS به طور چشمگیری افزایش یافته است.

تلاش‌های کنونی گردآوری داده‌ها توسط HUD

HUD با تکیه بر این اطلاعات به دنبال حل مشکل بی‌خانمانی است که این اطلاعات شامل مجموعه داده‌های PIT، HIC و HMIS است. هر یک از این داده‌ها به نوبه خود دارای نقاط قوت و ضعف هستند و HUD هر کدام از اطلاعات فوق را برای حل یک بعد از مشکل بی‌خانمانی در ایالات متحده استفاده می‌کنند. در زیر به صورت اجمالی به معرفی هر مجموعه داده و روش‌های گردآوری آن می‌پردازیم.

شمارش تعداد افراد در هر نقطه در هر زمان

انجمن‌های HUD نیاز دارند که جمعیت بی‌خانمان را در هر منطقه بدانند و اطلاعات خاص مربوط به این جمعیت مانند  سن افراد بی‌خانمان، معلولین و جوانان بی سرپرست، سپس انجمن‌ها ‌این اطلاعات را با نوع خانوار (یعنی خانوارهایی که حداقل یک بزرگسال و یک کودک، خانواده‌های ‌بدون فرزندان و خانواده هایی که فقط فرزندان هستند) و نوع برنامه (یعنی پناهگاه اضطراری، مسکن انتقالی و مسکن دائمی) گزارش داده اند. شمارش PIT از دو بخش تشکیل شده است:

  1. تعداد پناهگاه‌های ‌حفاظت  که در هر سال مورد نیاز است.
  2. تعدا پناهگاه‌های ‌حفاظت نشده ای که در هر سال مورد نیاز است.

انجمن‌ها ‌این اطلاعات را سالانه از طریق برنامه‌های ‌Continuum of Care (CoC) برای کمک به  بی‌خانمان ارسال می‌کنند. بسیاری از انجمن‌ها ‌تعداد پناهجویان  را از شمارش داده‌های HMIS گسترش می‌دهند. زمانی که داده‌های HMIS کافی نیستند و یا به هر دلیل  دیگری ، برای اینکه کل جامعه پوشش داده شود و انجمن‌ها ‌داده‌ها را بر اساس نظر سنجی تکمیل می‌کنند. نظرسنجی پیچیدگی‌های ‌مختلفی دارد، که این اختلاف از لحاظ نوع مصاحبه و نظر سنجی متفاوت است.

HUD در مورد فن‌های بررسی و شمارش افراد بی‌خانمان راهنمایی‌هایی می‌کند.  شمارە غیرواقعی پناهجویان پیچیده تر و پرهزینه تر است و HUD یک روش دقیق تر و قابل قبول تر را ارائه می‌کند. چون افراد غیرقانونی در HMIS ثبت نشده اند، انجمن‌ها ‌نیاز به زمان بیشتری برای برنامه ریزی دارند.

راهنمایی HUD برای شمارش افراد غیر قانونی

سه روش اساسی که HUD برای شمارش افراد غیرقانونی قبول می‌کند به تفصیل در ادامه بیان شده‌اند.

  • روش اول: افرادی داوطلبانه به سرشماری در خیابان‌ها و مکان‌هایی که انتظار می‌رود افراد بی‌خانمان در آن خیابان‌ها باشند، می‌پردازند که این تعداد را بر اساس مشاهدات در یک زمان مشخص (اصولاً بین غروب و سپیده دم در یک شب) شمارش می‌کنند. در این روش سازماندهی، آموزش داوطلبان برای جمع آوری داده‌ها نسبتاً آسان است. اگر این روش ساده است ولی افراد غیر قانونی کمی از این سرشماری بیشتر است.
  • روش دوم: تعداد بی‌خانمان‌های هر خیابان  با مصاحبه به دست می‌آید . در این روش تعدادی مصاحبه کننده آموزش داده می‌شوند تا اینکه چگونه با افراد دیگر مصاحبه کنند و یا اینکه هر مصاحبه کننده چگونه عدد n را در نمونه تصادفی انتخاب کند. در این روش مصاحبه در فضای نمونه اطلاعات جامع تری را در اختیار انجمن قرار می‌دهد، اما این روش برای افرادی که می‌خواهند اطلاعات را جمع آوری کنند پیچیده تر است.
  • روش سوم: این روش شمارش مبتنی بر سرویس است که در آن جامعه تعداد افرادی را که به عنوان بی‌خانمان در طول یک دوره مشخص خدمات دریافت می‌کنند، را مشخص می‌کنند. انجمن‌ها ‌با استفاده از رویکرد مبتنی بر سرویس یک رویداد خاص را برنامه ریزی می‌کنند که احتمالاً با آن رویداد افراد بی‌خانمان را جذب می‌کند مانند یک صبحانه مخصوص و گزینه مراقبت‌های ‌بهداشتی.

اگر چه این روش نیاز به افرادی دارد که به دقت تصمیم بگیرد که افرادی که از قبل شمارش شده اند در این سرشماری دوباره لحاظ نگردد و آن جمعیت خاص بی‌خانمان که تصمیم به استفاده از خدمات حمایتی تمایل دارند که شامل آشپزخانه ، مراکز بازرسی از پناهگاه‌ها ‌و تیم‌هایی تماس با خیابان‌ها ولی از اینکه از طریق جایی که آنها می‌خوابند سرشماری شوند کار دشواری است .

مناسب ترین روش برای انجمن‌ها ‌جهت سرشماری عواملی چون آب و هوا، اندازه و دسترسی به منابع خود را ارزیابی کنند. تعداد همراهان در شمارش و اندازه منطقه ای که هر شخص باید شمارش کند اغلب روش را مشخص می‌کند. در بسیاری از موارد انجمن‌ها ‌مختلف از ترکیبی از این روش‌ها ‌استفاده می‌کنند.

علاوه بر جمعیت بی‌خانمان، HUD نیاز دارد که در مورد افراد و خانواده‌های ‌بی‌خانمانان ، معلولین ، افراد مبتلا به بیماری‌های ‌روانی، مواد مخدر مزمن، افراد مبتلا به اچ آی وی ( ایدز)، قربانیان خشونت خانگی و کودکان بی سابقه (زیر ۱۸ سال) اطلاعاتی را داشته باشند . هنگامی که داده‌ها ناقص هستند ، انجمن‌ها ‌با روش نمونه گیری اطلاعات را تکمیل می‌کنند.

شمارش تعداد مسکن‌ها

برای شمارش تعداد مسکن‌ها، نیاز است که اطلاعات HIC را جمع آوری کنند، که شامل فهرست سالانه تخت‌ها، خانه‌ها ‌و برنامه‌های ‌تعیین شده برای خدمت به جمعیت بی‌خانمان منطقه است. این داده‌ها نیز سالانه همراه با جمعیت PIT و داده‌های مربوط به جمعیت ارائه می‌شود.

HUD درخواست می‌کند که داده‌هایی مبتنی بر انواع خانواده‌های ‌موجود (یعنی خانوارهایی که حداقل یک بزرگسال و یک کودک، خانواده‌های ‌بدون فرزندان و خانواده‌های ‌دارای فرزند تنها) باشد، گزارش شود. انجمن‌ها ‌داده‌های HIC را اصولاً به طور مستقیم از HMIS جمع آوری می‌کنند. زمانی که داده‌های HMIS ناقص هستند، انجمن‌ها ‌با ارائه کنندگان اطلاعات تماس می‌گیرند تا ماهیت و موجودیت کمک‌های ‌بی‌خانمان خود را تعیین کنند.

اریه یک تصویر کامل از بی‌خانمانی

داده‌های HUD در مجموع، یک تصویر کامل از بی‌خانمانی را نشان می‌دهند. در این چند دهه تلاش‌های ‌قابل توجهی برای جمع آوری داده‌ها انجام شده و برای حل مشکل بی‌خانمانی باید اطلاعات دقیق و منظم در سطح محلی و ملی داشته باشیم. اصولا مطالعات اولیه در مورد جمعیت بی‌خانمانان یک گزارش در مورد وضعیت خانوار است. به عنوان مثال، نظرسنجیUSDA  در سال ۱۹۸۷ نشان داد که تنها ۱۰ درصد خانواده‌های ‌بی‌خانمان سر پرست بزرگسال مرد دارند و ۸۴ درصد از این خانوارها دارای سرپرست زن بودند و ۹۰ درصد خانوارها فرزند ندارند، سرپرست آنها یک مرد به تنهایی است.

روش‌های ‌جمع‌آوری داده‌ها فراتر از شمارش است و یک درک دقیق تر از ماهیت بی‌خانمانی  ارائه می‌دهد. در سطح محلی افراد مسئول ، سازمان‌های ‌دولتی، ارائه دهندگان خدمات عمومی به عموم مردم می‌توانند از داده‌هایی که در مورد PIT، HIC و  HMIS گزارش شده است، اقدام به حل مشکل بی‌خانمانی کنند.

انجمن‌ها ‌با توجه  PIT تعداد بی‌خانمان را برای هر منطقه مشخص می‌کنند و بعد آن را با داده‌های HIC مقایسه می‌کنند تا منابع موجود را مشخص کنند. این جوامع با استفاده از داده‌های HMIS مشخص می‌کنند آیا منابعی که در اختیار آنها هست به طور کار آمد نیازهای جمعیت بی‌خانمانان را بر آورده می‌کنند. برای تعیین بهتر این داده‌ها انجمن‌ها ‌می‌توانند به بررسی و اندازه گیری داده‌های HMIS مانند طول اقامت پناهجویان بپردازند.

انجمن‌ها ‌با بررسی این موارد و انجام پروژه‌های ‌کوچکتر می‌توانند به پیشرفت بیشتر پروژه‌های ‌کارآمد کمک کنند هر چه پروژه‌ها ‌کاملتر انجام شود و گزارش بهتری از آن پروژه‌ها ‌ارائه کنیم در تصمیم گیری‌ها ‌موثرتر می‌باشند.  به طور مثال شما می‌توانید متوجه شوید در خانواده‌های ‌بی‌خانمان چند معلول و چند خانواده با فرزند است و به این ترتیب به HUD کمک بیشتری می‌کنید.

هنگامی که HUD دریافت که در سالهای ۲۰۰۹ و۲۰۱۰   تعداد بی‌خانمان‌ها افزایش یافته است، توانست منابع بیشتری را به این افراد اختصاص دهد. هر سال HUD ، اطلاعات HIC, PIT خود را در دسترس عموم قرار می‌دهد و این اطلاعات به‌علاوه داده‌های HMIS را جهت بی‌خانمانی به کنگره (AHAR)  گزارش می‌کند .

در سال ۲۰۱۰ ،HUD به کنگره AHAR گزارش داده که در سال ۱۰ روز اول ژانویه ۶۵۰ هزار نفر بی‌خانمان در خیابان‌ها و پناهگاه‌های ‌اضطراری رفته اند و در طول سال حدود ۱٫۵۹ میلیون نفر حداقل یک شب و یک روز در پناهگاه اضطراری یا برنامه مسکن انتقالی حضور داشته اند.

این ارقام نشان می‌دهد که تعداد زیادی از مردم دچار مشکل بی‌خانمانی هستند و بررسی دقیق تر نشان می‌دهد که افراد بی‌خانمان تمایل دارند که برای مدت کوتاهی در پناهگاه بمانند و این نتیجه را بعد از یک سال حضور آنها در پناهگاه دریافته اند.

تازه ترین گزارش‌ها ‌در مورد  داده‌ها  که برای یک سال پس از حضور آنها در پناهگاه‌ها ‌در یافته اند، این است که برای یک دوره ۱۲ ماهه حدود یک سوم (۳۴٪) یک هفته یا کمتر و ۶۱ درصد کمتر از یک ماه در یک پناهگاه باقی مانده اند.

با دانستن اطلاعات در مورد طول اقامت در پناهگاه‌های ‌به سیاست گذاران اجازه می‌دهد که برای آنها مسکن دائمی در نظر نگیرند و این افراد بی‌خانمان به یارانه  مسکن دائمی نیاز ندارند و خودشان تمایل به بی‌خانمانی دارند. آنها در عوض تمایل دارند که در صورت نیاز به یک مسکن که به راحتی در دسترس باشد، دسترسی پیدا کنند.

در حالی که تقریبا دو سوم افراد بی‌خانمان به مدت یک ماه یا کمتر از یک دوره ۱۲ ماهه به پناهگاه اضطراری  دسترسی پیدا کنند و تنها ۶ درصد بی‌خانمانان برای ۶ ماه از یک دوره ۱۲ ماهه سرپناه دارند و برای اینکه این افراد به مدت طولانی تری دسترسی داشته باشند باید راهی مانند مسکن دائمی با خدمات حمایتی نیاز دارند تا بتوانند از بی‌خانمانی بیرون آیند و به طور ثابت در یک مکان باقی بمانند. از این داده‌ها برای سایر تصمیم گیری استفاده می‌شود و افرادی که از داده‌های  HMIS در انجام طرح‌های تحقیقاتی استفاده می‌کنند را تشویق می‌کنند.

در سال ۲۰۱۰  رئیس‌جمهور اوباما از طریق ایالات متحده آمریکا و شورای بین المللی بی‌خانمانان به انتشار درهای باز پرداخت که شامل: برنامه استراتژیک دولت فدرال برای جلوگیری از بیکاری و پایان دادن به بی‌خانمان در سراسر کشور بود. در این برنامه اهداف اصلی شامل پایان دادن به بی‌خانمانی تا سال ۲۰۱۵ و حل مشکلات خانواده‌ها ‌و جوانان و فرزندان تا سال۲۰۲۰ است.

داده‌های HUD در تعیین  این اهداف بسیار مهم است . دنبال کردن  پیشرفت این اطلاعات برای رسیدن به این اهداف است . سایر آژانسها داده‌های HUD و منابع آن را برای رسیدن به اهداف خود به رسمیت می‌شناسند.

علاوه بر جمع آوری بی‌خانمان‌های معلولین نیز هر ساله از طریق HUD و با سرشماری PIT شمارش می‌شوند، اداره ایالات متحده افرادی که در این سرشماری هستند در طرح HMIS پذیرش می‌کنند. به عنوان مثال طبق  پشتیبانی جدید خانواده‌های ‌معلولین نیازمند کمک‌های ‌مالی در طرح HMIS شرکت می‌کنند. به طور مشابه، پروژه‌های ‌کمک به افراد در حال گذار از بی‌خانمانی (PATH)، برنامه کمک هزینه تحصیلی وزارت بهداشت ایالات متحده و خدمات انسانی، HMIS را برای اعطا کنندگان کمک هزینه   PATH  برای افرادی که دارای بیماری روانی شدید هستند. HMIS نه تنها برای افراد بی‌خانمان بلکه برای کسانی که در معرض بی‌خانمانی قرار دارند مفید است.

کنگره ادعا کرده است که افرادی که می‌خواهند از برنامه ۱٫۵ میلیارد دلاری HPRP استفاده کنند با توجه به اینکه این بودجه احتمالاً جهت کمک به افراد بی‌خانمان باید آن افراد در HMIS شرکت کنند. HPRP تا ۳۱ مارس ۲۰۱۲ بیش از ۱٫۳ میلیون مراجعه کننده داشته است. با توجه به اینکه کسانی که در معرض خطر بی‌خانمانی هستند اگر کمک‌های ‌پیشگیرانه از HMIS دریافت کنند، احتمال اینکه این افراد بعد از گذشت زمان بی‌خانمان شوند کم است.

سیستم مدیریت اطلاعات بی‌خانمان‌ها

HMIS یک سیستم جمع آوری داده الکترونیکی است که اطلاعاتی در مورد افرادی که از طریق برنامه CoC به سیستم خدمات بی‌خانمان دسترسی دارند، ذخیره می‌کند. چون HUD خود، نرم افزار HMIS را ایجاد نکرده و مستقیماً اطلاعات مشتری را دریافت نمی‌کند؛ برای اطمینان از ثبات و کیفیت داده‌ها، HUD در عوض استانداردهای داده HMIS و همچنین سایر اطلاعیه‌ها ‌و راهنمایی‌ها ‌را منتشر می‌کند.

انجمن‌ها ‌از HMIS برای پیگیری افراد بی‌خانمان و جهت دسترسی به خدمات در جامعه برای بی‌خانمانان استفاده می‌کنند و بدین ترتیب می‌تواند داده‌های مناسبی را از داده‌های جمعیت شناختی جهت افراد بی‌خانمان استخراج کنند و داده‌های مربوط به  HMIS  از جاهای مختلف دریافت جمع آوری می‌شود و به جاهایی که می‌خواهند برنامه‌های ‌کمک مالی بی‌خانمانان را انجام دهند و یا جاهایی که می‌خواهند عملکرد سالانه خود را برای پروژه‌های ‌تامین مالی  HUD نیاز دارند، ارائه می‌شود .

HUD داده‌های مربوط به HMIS را از طریق فرایند AHAR دریافت می‌کند که در آن داده‌های غیرمستقیم سالانه HMIS را در سطح جامعه جمع آوری می‌کند تا پوشش دهد وتکمیل کند. HUD از داده‌هایی که درHMIS   جمع آوری شده و پوشش کافی و کامل برروی جمعیت بی‌خانمان در کشور دارد، استفاده می‌کند.

هر یک از این سه منبع اطلاعاتی نقش مهم و منحصر به فردی برای اطلاع رسانی به HUD جهت سازماندهی افراد بی‌خانمان دارد. داده‌های PIT مانند یک عکس فوری از جمعیت است. اگرچه داده‌های PIT محدود به جمعیت خانوار، انواع برنامه‌ها ‌و داده‌های جمعیتی هستند ولی این داده‌ها تنها وسیله ای است که به  HUD جهت تعیین جمعیت افراد غیر قانونی کمک می‌کند و این داده‌ها به HMIS گزارش نشده است.

داده‌های HIC ابزار اصلی HUD برای سنجش ماهیت و میزان منابع است که برای افراد بی‌خانمان در سراسر کشور اختصاص داده شده است، حال چه این  داده‌ها از HUD به دست آمده باشد و یا منبع دیگری باشد. داده‌های HMIS اجازه می‌دهد یک دید بهتر از بی‌خانمان ارائه شود و داده‌ها را به صورت سالیانه ارائه می‌کند.

معماری HMIS

در بخش‌های قبلی دیدیم که سیستم مدیریت اطلاعات بی‌خانمان‌ها یا همان HMIS یک راهکار الکترونیکی – کامپیوتری دقیق برای ذخیره و مدیریت داده‌های مربوط به افراد بی‌خانمان به شمار می‌آید. از نقطه نظر نرم‌افزاری پیاده‌سازی سیستمی در مقیاس بزرگ برای کنترل صحیح و دقیق همه اطلاعات و نیل موفقیت آمیز به اهداف گفته شده کاری فنی محسوب می‌شود. در این قسمت به بیان معماری و نحوه پیاده‌سازی چنین سیستمی در عمل می‌پردازیم.

چالش‌ها و نیازمندی‌ها

اطلاعات، در هر زمینه‌ای، برای تصمیم گیری‌های آگاهانه حیاتی است. ولی تا کنون داده هایی که برای حمایت از بی‌خانمان‌ها ارائه شده است دقیق و صحیح نبوده تا بتوان تصمیمات آگاهانه گرفت، زیرا ارائه کنندگان این اطلاعات در سراسر این حوزه تسلط ندارند و امکان پیگیر درست این کار را ندارند. این وضعیت تغییر کرده است. در بیشتر موارد، سیستم های اطلاعات مدیریت بی خانمان (HMIS) که جمع آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات در طول زمان فراهم می کنند، یک مفهوم نسبتا جدید هستند. که (HMIS) با جمع آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات جامع در مورد افراد و خانواده هایی که از سیستم های خدمات بی خانمان استفاده می کنند، انجمن ها و مردم می توانند برای پایان دادن به این بحران تلاش کنند.

HMIS یک ابزار است که انجمن ها می توانند به صورت پیوسته به جمع آوری اطلاعات در مورد افراد بی خانمان که از برنامه های خدمات استفاده می کنند ، استفاده کنند. بدون HMIS، اکثر انجمن ها دارای ابزار مناسب نیستند؛ زیرا، جهت شناسایی نیازها  و خدمات، موانع دسترسی به خدمات و نتایج برنامه، منطقه و سیستم به HMIS  نیازمند هستند.  طرفداران و برنامه ریزان بی خانمان مجبورند بر روی سرشماری یک نقطه در زمان تکیه کنند تا بتوانند برآورد جمعیت بی خانمان محلی را محاسبه کنند. گرچه این رویکرد برای شمارش و جمع آوری اطلاعات تکراری نیست ولی برای افراد و خانواده های بی خانمان مفید است، زیرا که با تغییرات فصلی تغییرپذیر است. شمارش های لحظه ای تمایل دارند افرادی که مشکلات مزمن دارند را بیشتر از تعداد واقعی بیان کنند،  در حالی که تعدادی از آن ها کسانی هستند که با بحران های موقتی مواجه هستند.

با استفاده از داده های وابسته به محدوده جغرافیایی، انجمن‌ها می توانند خدمات و روند تقاضا را ردیابی کنند. این داده ها برای اندازه گیری دقیق نیازهای جمعیت بی خانمان و نیز نتایج مداخلات و برنامه های خاص بسیار مورد استفاده می باشد. تمامی افراد از جمله سیاست‌گذاران، مدیران سازمان، مصرف کنندگان برنامه های بی خانمان و کلیه طرفداران این اطلاعات را برای برنامه ریزی و حمایت از خدمات و سیستم نیاز دارند.

اهداف و مزایا

هدف اولیه HMIS جمع آوری و نتیجه گیری از داده ها در مورد بی خانمان در سطح محلی و ملی است تا دقیقا دامنه مشکل را توصیف کند و اثربخشی تلاش های انجام کارهای انجام شده را بهبود بخشد. HMIS کاری فراتر از جمع آوری داده ها را انجام می دهد، زیرا که  فرصت های قابل توجهی را برای بهبود دسترسی و تحویل خدمات برای افرادی که در معرض بی خانمان هستند و برای تقویت برنامه ریزی و تخصیص منابع فراهم می کند. بسیاری از جوامع متوجه شده اند که تلاش هایی که جهت جمع آوری داده های دستی محدود است و ممکن است به تصمیم گیری ناقص منجر شود. در نتیجه، جوامع از انواع برنامه ریزی ها و پیاده سازی هایی که توسط  HMIS ارائه می شود ، استفاده می کنند.

در یک جامعه خاص،HMIS  می‌تواند مزایای مهمی را در سطح افراد متقاضی برنامه و سطح سیستم فراهم کند. استفاده کنندگان برنامه های بی خانمان به طور غیر مستقیم از بهبود خدمات حاصل از تجزیه و تحلیل سیستم بهره‌مند می شوند و همین‌طور مستقیما از طریق ارجاع های ساده به این سیستم استفاده می کنند و همچنین از مدیریت پرونده هایشان و مشخص شدن افراد واجد شرایط بودن  به طور مستقیم از مزایا این سیستم بهره‌مند می‌شوند. HMIS برای کارکنان این سیستم بی‌خانمان نیز خدماتی ارائه می کند تا خدمات سریع تر و موثرتری را در اختیار متقاضیان قرار دهند و از این طریق مراجعه های بهبود یافته و مدیریت پرونده بین اداری و هماهنگی خدمات بین ادارات را نیز ارائه می دهد. مدیران سازمان می‌توانند اطلاعات مدیریتی را از طریق دسترسی به این سیستم ها و  برنامه ها و گزارش های سطح متقاضیان را  بهتر مدیریت کنند. سیاستگذاران و طرفداران از دسترسی به داده های گسترده ای که حجم آن را توضیح می دهند، استفاده می کنند که نشان دهنده میزان و ماهیت بی خانمانی و درک بیشتر خدمات  و کارایی و نقص‌های این سیستم می باشد. این اطلاعات را می توان برای هدف گیری منابع محدود و اطلاع رسانی به جامعه مورد استفاده قرار داد.

پیاده‌سازی

پیاده‌سازی و عملیاتی‌سازی این سیستم به صورت مرحله‌ای و در قالب ۸ مرحله به شرح زیر انجام می‌پذیرد. این مراحل در شکل (۱) نیز نشان داده شده است.

شکل (۱): مراحل طراحی و پیاده‌سازی سیستم مدیریت اطلاعات بی‌خانمان‌ها

مرحله اول: برنامه ریزی. توضیح می دهد که چه کسی، و چه برنامه ریزی و ایجاد توافق در دیدگاه  HMIS انجام می شود.

مرحله دوم: طراحی تصمیمات سیستم – برنامه نویسی. تصمیمات حیاتی را در مورد چگونگی HMIS در داخل جامعه اجرا می کند و تصمیمات احتمالی را مورد بحث قرار می دهد.

مرحله سوم: طراحی تصمیمات سیستم-فنی. گزینه های طراحی را توضیح می دهد. این مرحله، توسعه یک سیستم الزامات طراحی سیستم را هدایت می کند که تصمیمات فنی را با تصمیمات برنامه ریزی شده از مرحله دوم ترکیب می کند. این مرحله همچنین توضیح می دهد که چگونه یک جامعه می تواند زیرساخت های فنی موجود خود را برای تعیین نیازهای فنی آینده اش ارزیابی کند.

مرحله چهارم: انتخاب نرم افزار. یک روش است که برای یک جامعه انتخاب می شود و یک بسته نرم افزاری مناسب با  HMIS و با استفاده از اطلاعات جمع آوری شده در سند مورد نیاز سیستم طراحی ارائه می دهد.

مرحله پنج: بودجه HMIS. موارد عمده هزینه را در بودجه HMIS، شامل برنامه ریزی، اجرای و هزینه های عملیاتی، مورد بحث قرار می دهد. این مرحله نیز به معنی تصمیم تصمیم گیری در مورد هزینه ها و گزینه های درآمد بالقوه است.

مرحله ششم: پیاده سازی سیستم مدیریت و استراتژی های پیاده سازی. مدل های مدیریت سیستم را برای پیاده سازی و عملیات HMIS، استراتژی های اجرایی و مراحل کلیدی فرآیند پیاده سازی توصیف می‌کند.

مرحله هفت: اجرای پروتکل ها و پروتکل های عملیاتی سیستم. بر مبنای بحث مدیریت سیستم در مرحله ششم است و نشان می دهد روش های عملیاتی استاندارد و پروتکل های دقت داده که باید قبل از عملیات سیستم توسعه داده شوند.

مرحله هشتم: با استفاده از داده های HMIS. بینش در مورد امکان تجزیه و تحلیل داده ها از یک HMIS و بررسی پوشش داده ها، تمیز کردن و انتشار مسائل را فراهم می کند.

مؤلفه‌های HMIS

یک HMIS شامل واحدهایی است که انواع توابع را ارائه می‌دهند و انواع مختلف و سطوح اطلاعات متقاضی و سرویس را پیگیری می کنند. اجزای اصلی HMIS شامل افراد بی خانمان ، مدیریت پرونده، ردیابی خدمات، اطلاعات و ارجاع (I&R) و ابزار تولید گزارش است.HMIS ها همچنین می توانند شامل واحد هایی باشد که به گستره وسعت بی‌خانمانی بستگی دارد. هر قسمت مزایای مختلفی را ارائه می‌دهد و ممکن است بسته به نیازهای اطلاعات خاصی از  جامعه را ارائه کنند ، برخی از این واحدها ممکن است بیشتر از سایرواحدها اطلاعات مرتبط ارائه کنند. به عنوان یک جامعه رسما اهداف خود را (مرحله اول)، ذی‌نفعان باید ترکیبی از ویژگی های مناسب را انتخاب کنند تا بتوانند دیدگاه خود را بدست آورند.

دریافت متقاضیان

یک سیستم دریافت متقاضیان اطلاعات مربوط به افرادی است که در محل ورود به پناهگاه‌ها و یا سایر برنامه های کمک‌های بی خانمان از آن افراد گرفته می شود. عناصر اطلاعاتی جمع آوری شده میتوانند شامل نام، شماره امنیت اجتماعی، جنسیت، سن و تخصیص محل استراحت باشند. تمام اطلاعات متقاضی مربوط به یک شخص منحصر به فرد است برای اینکه که افراد بی خانمان در یک منطقه خاص دوباره سرشماری نشود. اطلاعات مربوط به واحد دریافت متقاضیان می تواند برای توصیف افراد و خانواده های معمولی که به خدمات بی خانمان جامعه دسترسی دارند، جمع آوری شود.

تشکیل پرونده

یک واحد مدیریت پرونده بر روی داده های دریافت متقاضیان ساخته می شود و راهی برای ردیابی اطلاعات به صورت الکترونیکی است تا در طول فرآیند ارائه خدمات متقاضی فراهم می کند. عناصر اطلاعات مدیریت مورد شامل اطلاعاتی است که از طریق تعامل مدیر عامل با متقاضیان ، از قبیل ارزیابی نیازها، تاریخ، مشارکت برنامه، و اهداف برنامه خدمات، یاد می شود. در حالی که مدیر پرونده با اطلاعات متقاضیان کار می کند، داده ها را می توان به روز کند و تکمیل کند. اطلاعات جمع آوری شده در واحد مدیریت پرونده را می توان برای تعیین نیازهای متقاضی و استفاده در برنامه ها  و برای اندازه گیری و ارزیابی نتایج برنامه ها استفاده کرد.

به طور خلاصه، از این داده‌ها می توان برای اطلاع رسانی طراحی برنامه ها و ارائه یک مورد قانع کننده به هیئت مدیره، تامین کنندگان و دیگر مشارکت کنندگان  در مورد برنامه و سیستم کارآیی از آن استفاده می شود. برخی از واحد های مدیریت پرونده HMIS می توانندجهت ارتباط و هماهنگی بین سازمان‌ها که با این مسئله درگیر هستند، سازماندهی شوند. این عمل اجازه می دهد مدیران موردی از برنامه های مختلف، که با یک متقاضی کار می کنند، برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات برای سایر متقاضیان به کار برند. این اشتراک گذاری می تواند باعث کاهش کارهای تکرار در ارزیابی متقاضیان شود و همچنین بهبود هماهنگی خدمات میان سازمان ها گردد ، تخصیص پشتیبانی مدیریت پرونده، و جلوگیری از موارد متناقض برنامه های  مدیریت برای متقاضیان در برنامه های متعدد با این شرایط، به اشتراک گذاری اطلاعات میان سازمان‌ها یا مدیریت پرونده بین سازمان‌ها باید با اقدامات محرمانه و امنیتی قوی تا بتوانیم برای از اطلاعات متقاضیان محافظت کنیم و باید به صورت محرمانه باشد.

پیگیری خدمات

واحدهای پیگیری خدمات  به عنوان همراهان برای واحد مدیریت موارد استفاده می باشد. در حالی که واحد مدیریت کار پیگیری پرونده اطلاعات متقاضیان را دارا می باشد، واحد پیگیری سرویس ثبت سوابق اطلاعات را انجام می دهد. بسته به برنامه HMIS، این دو ,واحد می توانند متمایز ویا مجتمع و یکپارچه باشند. این تابع همچنین به ارائه دهندگان برنامه ریزی اجازه می دهد ، برنامه ریزی و پیگیری خدمات ارائه شده را دنبال کند.

پیگیری خدمات می تواند برای سازمان هایی که می خواهند اطلاعات مربوط به خدمات ارائه شده توسط برنامه های مختلف یا کارمندان را جمع آوری کنند، سودمند باشد.

به عنوان مثال، سازمان A دارای مدیر پرونده است که ۱۰ مورد متقاضی، ۵ نیاز به ارزیابی و ۱۵ ساعت خدمات مشاوره را در یک هفته خاص ارائه می دهد. یک واحد پیگیری سرویس اجازه می دهد تا سازمان وارد این حجم کار توسط مدیر یک پرونده خاص و ارتباط هر واحد خدمات به یک رکورد خاص متقاضی و / یا یک منبع تامین مالی خاص شود.

خدمات پیگیری یا مقایسه آن اطلاعات در واحد مدیریت در مواردی می‌تواند الگوهای بهره‌برداری خدمات را ایجاد کند و درک بهتری  از درصد متقاضیانی که از سرویس های متعدد استفاده می کنند، و ارزیابی نیازهایی که برای ارائه خدمات نیاز است و مشکلاتی که در این راستا هست مشخص شود.

اطلاعات و ارجاع‌ها

معمولاً اطلاعات و ارجاع  شامل یک پایگاه داده الکترونیکی از منابع در دسترس برای یک منطقه خاص، از جمله پناهگاه، صندوق غذا، خدمات بهداشتی و برنامه‌های آموزشی است. اجرای این واحد نیاز به توسعه و نگهداری یک فهرست از منابع الکترونیکی دارد. این واحد هنگامی که در وب سایت یا در قالب یک زمان واقعی در دسترس هستند، مؤثر است، به طوری که کاربران همیشه می‌توانند به بیشترین اطلاعات موجود دسترسی پیدا کنند.

اگر چه یک واحد اطلاعات و ارجاع می تواند به عنوان یک برنامه مستقل استفاده شود، ولی در صورت اتصال با سایر واحد های استفاده کننده یا مداخله در مورد آن ، می توان آن را برای مطابقت با نیازهای متقاضیان با خدمات اجتماعی موجود مورد استفاده قرار داد.

برخی از واحدهای I & R اگر به موقع باشد می تواند به صورت آنلاین باشد و راهنمایی ها را تسهیل بخشد، درخواست ها به صورت الکترونیکی و از  طریق برنامه های کاربردی را به متقاضیان ارائه می دهند، دسترسی به منابع را تعیین می کنند، و اگر بخواهیم چند مورد مثال بزنیم ، رزرو یک امکانات خاص مانند یک جایی برای خواب برای  یک متقاضی خاص ذخیره می کنند.

تولید گزارش

عملکرد گزارش یکی از مزایای قانع کننده برای کاربران HMIS است، زیرا می تواند در زمان تهیه گزارش‌های مربوط به بی‌خانمانی صرفه جویی کنند و خدمات بی خانمان را برای تامین کنندگان و مشارک کنندگان محلی، افزایش دهد. یک ابزار تولید گزارش می تواند اطلاعات را جمع آوری، فیلتر کردن و گزارش دهد. گزارش‌ها را می توان در واحد متقاضی،  برنامه، آژانس و جامعه ایجاد کرد. برخی از واحدهای گزارش HMIS با گزارش های استاندارد بی خانمان برنامه ریزی شده اند، مانند گزارش پیشرفت سالانه.

نتیجه‌گیری و نگاه به آینده

 اگر چه انجمن‌ها ‌از داده‌های خود برای ارزیابی عملکرد و تصمیم گیری‌های ‌انتقادی استفاده می‌کنند، HUD تمایل دارد این رویکرد را در تمامی ارائه دهندگان آن القاء کند و پروژه‌های ‌مؤثری که نیازهای هر جامعه را برآورده می‌کند، داشته باشیم. HUD همچنان به بهبود پروسه جمع آوری اطلاعات خود برای کمک به آژانس و همکاران آن در جلوگیری از بی‌خانمانی در ایالات متحده کمک می‌کند.

ما به طور خلاصه استفاده از داده‌ها در پایان دادن به مسئله بی‌خانمانی را مطرح کردیم. دیدیم که چه کارهایی انجام شده است و چه کارهایی ظرفیت انجام شدن دارد. لزوم توسعه چنین سامانه‌ای به‌طور بومی در ایران احساس می‌شود. ایجاد یک بانک اطلاعاتی از بی‌خانمان‌ها و یک سامانه نرم‌افزاری برای مدیریت آن، در جهت بررسی تمام جوانب مشکلات آنها و پیگیری کمی اقدامات انجام شده در مقابله با بی‌خانمانی فوق‌العاده است. به امید عملیاتی شدن این سامانه و به امید پایان یافتن مسئله بی‌خانمانی در سراسر دنیا.

مراجع

Brooke Spellman, Michelle Kahan, Oscar Gutierrez, et al, 2002. Homeless Management Information Systems: Implementation Guide, Boston.

Matters, E., 2012. Using Data to Understand and End Homelessness. Evidence Matters. Available at: https://www.huduser.gov/portal/periodicals/em/summer12/highlight2.html [Accessed February 15, 2018].

Link, B.G. et al., 1994. Lifetime and Five-Year Prevalence of Homielessness in the United States. American Journal of Public Health, 84(12), pp.1907–۱۹۱۲٫ Available at: http://ajph.aphapublications.org/doi/10.2105/AJPH.84.12.1907 [Accessed February 18, 2018].

Kondratas, A., 1991. Estimates and Public Policy: The Politics of Numbers. Housing Policy Debate, 2(3), pp.629–۶۴۷٫ Available at: http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/10511482.1991.9521067 [Accessed February 18, 2018].

پانوشت‌ها (اختصارات)


[۱] U.S. Department of Housing and Urban Development

[۲] Point-in-Time

[۳] Housing Inventory Count

[۴] Homeless Management Information Systems


User Rating: Be the first one !

درباره ی [مرتضی]

مرتضی ذاکری - عضو تیم کاری تارنمای میکروپدیا دانش آموخته مهندسی کامپیوتر - گرایش نرم افزار

مطلب پیشنهادی

نظام درسی رشته مهندسی کامپیوتر

نظام درسی، برنامه و سرفصل آموزشی رشته مهندسی کامپیوتر در گرایش ها و دوره های …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پاسخ عبارت زیر را وارد کنید: *